| تبليغات | X |
|
من به خلوص اکسیژن در هوا مشکوکم من به این باران ، به این اَبر من به این شیشه و تصویر من به آب ، به خاک ، به باد به آن آتش هم مشکوکم من به آن شب و تار و صبح سپید من به آواز پرنده و بازی این بچه من به این شادی و غصه من به این گریه و خنـده من به این عشوه مشکوکم من به آن نارنج تنها،زیر شرشر باران،توی حیاط من به آن سرو بلند که من و رِز هر دو دل باختیم به او من به آن ازگیل که سر برده است به گریبان ز سرمای وجود بی شک به آنها هم مشکوکم من به آن آتش و هیزم ، به سیاوش و به ابراهیم من به آن گناه نکرده و داستان گلستان و اسماعیل من به نمرود و به ابراهیم زمان من به آن شکِ ابراهیم که شک کرد به خدا مشکوکم من به آن تیغ و دشنه و گلوی اسماعیل من به این امتحان بی سوال و بی پاسخ من به این عدل که یکی می ناب خورد آن یکی خون دل ، مشکوکم من به آن زاهد که دستارش شود حلقه دار من به آن پیشانی پینه بسته زِ ریا من به این صف طولانی زِ کبر و جفا من به تسلیم به زور و سر عادت ، مشکوکم من به خدایی که اینان کرده اند بازیچه من به رکوع و سجود زِ سر جهل من به اینکه اینها همه تقدیر است ، مشکوکم من به آن که یکی را زِ صبح ازل تا کنون کنند آزمایش آن یکی را غرق ناز و نعمت کند و آسایش یکی نان را به خون آرد به چنگ آن یکی هم خونابه آید به چشم من به اینها مشکوکم من به جهلِ سهراب که ندانست این است پدر من به زال و سیمرغ که نگفتند به رستم من به آن خنجر که فرو کرد رستم به پهلوی پسر من به این پدر ، به این پسر ، به این داستان مشکوکم شک من به یقین نزدیک است به یقین ، بی شک من به شک خویش هم مشکوکم
پی نوشت ۱ ) نوشته شده در تاریخ ۷/۹/۸۸ مصادف با عید قربان
پی نوشت ۲ ) شیراز هوا بارانی است
پی نوشت ۳ ) هر گونه برداشت آزاد است
پی نوشت ۴ ) باز نویسی شده در تاریخ ۱۵/۸ /۸۸
پی نوشت ۵ ) با نصب فونت B Zar مطالب به صورت منظم تری نمایش داده می شود + نوشته شده در یکشنبه 1388/09/15 10:56 توسط مهدی عزیزی |
یا هو ز یار دل باید برید ، حتی زغمزه اش دل زیاد برده است ، حتی خمسه اش هم یار زیاد رفت هم خمسه و غمزه اش به حساب سال باید رسید،قبل ز پنجه اش
اشاره ایست به اینکه ( به حساب خود برسید قبل از آنکه به حسابتان برسند ) حاسِبوا قبلَ ان تحاسَبوا خمسه : توحید ، معاد ، نبوت ، عدل ، امامت پنجه : ۵ روز پایان سال که در تقویم جدید با یک روز از ماه اسفند به ۶ ماهه اول سال افزوده شده + نوشته شده در یکشنبه 1388/09/01 2:23 توسط مهدی عزیزی |
یا هو مه رویت را به خیال نقش نگار می زنم سکـه رویت را تمـام به عـیــار می زنم گر نشد مقصود ،حاصل زاین کار توبه و دگــر دم زعیّـار نمی زنم + نوشته شده در دوشنبه 1388/08/04 2:31 توسط مهدی عزیزی |
خانه کوچک من بی کوچه است خانه کوچک من بی دالان و بی کوبه است هشتی اش نیست جز تکه ای ابر کرسی اش هم آفتاب است دوپله می خورد تا به کف حوض آن هم خشکیده است خانه کوچک من بی کوچه است حیاط کوچک من بی دیوار خیالم زِ هر جهت آزاد است نه دزد و نه رهزنی نه طرار و زِ بند رسته ای خانه کوچک من بی کوچه است اتاق کوچک من بی پنجره است نه کوچه و دریچه ای نه دیوار ، حتی سقف شکسته ای زندان کوچک من زِ چهار سو آزاد است من زندانی منم بی هیچ دیواری بی هیچ زندانی و زندانبانی من زندانی منم بی هیچ بندی ، بی هیچ زنجیری خانه کوچک من بی کوچه است خانه کوچک من دلش ابری است به گمانم او هم هوایش بارانی است خانه کوچک من ، دلش تنگ است + نوشته شده در پنجشنبه 1388/07/02 2:11 توسط مهدی عزیزی |
به نام دوست که هر چه هست از اوست دلم آمده است به درد باز خواب به چشمانم، می زند نهیب پلک هایم می کند، شِکوه زِ شب نیمه شب است و یار من، در خواب است، بی من صدای خش خش پای ماه می شکند صدای سکوت حیاط دلم می ریزد زمین می شود آوار می پیچد دست نسیم به گردن سرو باز می پیچد صدای بوسه ای ، بوی خنده ای می بندم چشمم را زِ شرم ماه می خندد به من او نیز به آسمان می کند ناز می رود خرامان ستاره ای به دنبالش خجل به گمانم او نیز زِ دل برده فرمان کار هر شبشان شده این کار که حرف ناگفته اش، به دل بماند یادگار + نوشته شده در شنبه 1388/06/14 17:7 توسط مهدی عزیزی |
به نام دوست زِ کـرده خود نـادم و عـرق شـرم بـر جبین ذات اقدس فراموش و بوسه بر روی سیمین به طاعت به خویش شدم غره و مغرور خجـل زِ عـذر خویش ، توبه فقط همین + نوشته شده در یکشنبه 1388/06/01 1:48 توسط مهدی عزیزی |
زمان وایستاده است،گویی که او نیز یخ زده است رویای عطش زده ام نیز مرا طرد کرده است خسته از این همه پیمودن های بیهوده این همه نفس ها و باز دم های خسته کننده خسته از دیدن ها و شنیدن ها دیگر شوقی نیست و نه حتی سر سوزن ذوقی پرواز را زِیاد برده است،کبوتر را می گویم آخر مگر نمی دانی . . . حبس ابد داده اند به کبوتر . . . به عشق . . . + نوشته شده در سه شنبه 1388/05/27 16:3 توسط مهدی عزیزی |
سوغات غریبستان،دلتنگ است دل تنگی ،که گر زسنگ ساروج نباشد، هر روزه اش به گمانم،خونین شاید هم سیه رنگ هست. آدمهای غریب ، لحظه ای غریب ، چشمان غریب ... مصیبت به نهایت می رسد ... دل ها با خود هم بیگانه اند ... من با خویش ،خویش با من ... روح ز تن، تن ز روح ... هردو ز یک بیزارند ... بی قراری هایت بی قرارم می کند ،ای روح مهربانم ... ای یگانه همدرد وهمراز من ... . . . نقطه سرخط + نوشته شده در پنجشنبه 1388/04/25 11:56 توسط مهدی عزیزی |
یا هـو
روزی زرفـع خجـالـت بــا یــار بـنـشستـم تا آخرعمربرکوی او چو گـدا باز بـنـشستم می زده و غمزده و بهـت زده ، غارت شده ام دلبــــر برفـت هرچه داد نــدا بــاز بـنـشستـم
+ نوشته شده در دوشنبه 1388/02/21 18:23 توسط مهدی عزیزی |
عشق چیزی نیست که ما را بدان مهری باشد عشق نیاز داشتن ما به احتیاجی است که او نیزخود هم علت است وهم معلول عشق ، تجسم نیاز ما به چیزی ما وراء خیال ماست ، که هر گاه خیال تجسم یابد، عشق محقق می گردد.
+ نوشته شده در سه شنبه 1388/02/01 12:12 توسط مهدی عزیزی |
به نام دوست نفس ها را فرو کش و گفتار را فرو خور ، پند ها را در خورجین سکوت نه، که این گونه شایسته تر است. همانگونه که سرشت آهن ،آهن است و طلا ،طلا کیمیا گران را کار بیهوده است . . . نقطه سر خط + نوشته شده در دوشنبه 1388/01/24 17:53 توسط مهدی عزیزی |
به نام دوست در طلـبت سینه ام ، پرزناله شد از خود سیرو با غم،هم پیاله شد قـدح ها نوشید وهنوز بود به هـــوش عهد خود باز بست و باز، هـم پیاله شد + نوشته شده در پنجشنبه 1388/01/20 15:33 توسط مهدی عزیزی |
به نام دوست جاده ای می خزد در آغوش آن کوه بلند دریاچه ای سپید ،کــوه نمک شکوفه های سیب و زرد آلو،خنده درخت آلبالو ارزانی می دارد، مهر خویش به آن زیبا رو ابر ها نیز به پیشگاهش آمدند . . . می فشارند یکدیگر را به آغوش، سخت و تنگ باز زلف را شانه کرده این باغ هزار رنگ باز می رباید دل را به افسون و نیرنگ این عشوه و غمزه نیز چند روزیست ره به پایان است... یــــار نو باید کرد
پانویس: دریاچه نمک در فاصله ۲۰ کیلو متری از شیراز در راه شیراز به فسا- استهبان - کرمان قرار دارد.جاده درکنار ساحل در یاچه و در دامنه کوه احداث شده در کنار دریاچه،محل استخراج نمک که به صورت تپه های بزرگ ،نمک انباشته شده است.در روز های بارانی ابر و مه با سطح دریاچه پاین می ایند.گویی همدیگر را درآغوش گرفته اند در کنار دریاچه باغ های زیادی هست که تو این فصل خیلی خیلی زیباست.شکوفه های سفید و نارنجی و بنفش یک هارمونی رنگ خیره کننده و دلربا را به وجود آورده + نوشته شده در سه شنبه 1388/01/11 8:23 توسط مهدی عزیزی |
کوچه ای بلند و جویی در کِنار درختان نارنج و کاج،باز میوه داده آن کُنار(۱) راستی دیوار سیم خاردار همسایه به کجاست ؟ . . . باز صدای نفس های پادگان همسایه صبح به صبح برده آرامش را ز ما و این خانه باز نیمه شب، صدای لای، لای ایست ،ایست !!! باز سربازی می خزد بر تن آن دیوار بلند باز لای لای آن دژبان سیاه و زرنگ می نوازد گوش مرا در این تاریکی محض باز هم امشب تکرار داستان باز تکرار،لای،لای نیمه شب (۱) پانویس: درخت کُنار = درخت صدر توضیح: خونه ما نزدیک یه پادگان آموزشی که درست وسط شهر قرار گرفته، قبلاً دیوار تو کوچه ما از سیم خاردار بود اما از بس سرباز ها شبانه برای تفریح فرار می کردن وایست های مکرر دژبان هم که تمامی نداشت. اومدن دیوار بتنی به جای اون ساختند .خُب همچین تاثیر گذار هم نبود.راستی ما یه درخت کُنار(صدر)توی کوچه داریم که میوه داده.. + نوشته شده در چهارشنبه 1387/12/07 9:23 توسط مهدی عزیزی |
یاهـو بت هـــا شـکـسته و دلم رمیده شد با پیری همنشیین ودرویشی فرزانه شد از تقصـیر یار و دوست هر دو گـذشت خُم هاشکست و با دوست هم پیمانه شد + نوشته شده در چهارشنبه 1387/11/02 14:19 توسط مهدی عزیزی |
یا هو بریده زِ خود و دوست وهمسالانم زِدست دل و دوست هر دو نالانم به غربت غریب وبه ِخانه نیز غریبه نفرین به هر دو که بی خانمانم + نوشته شده در دوشنبه 1387/10/02 23:51 توسط مهدی عزیزی |
یا هو خوابت از خواب خدا، خوشتر باد باغـت از بـاغ خــدا، سبــز تر بـاد ناله ات گر،کَرنکند گوش مَلک را گـــوش فَـلـک از کَــر، کَـــر تر باد + نوشته شده در سه شنبه 1387/09/12 6:49 توسط مهدی عزیزی |
یا هو منی که مست و غزل خوان شده ام به هوای موی تو پریشان شده ام گرچه پیرم و ناتوان زِجفای روزگاراست لیک به لطف و نظر یار امید وار شده ام + نوشته شده در چهارشنبه 1387/08/15 9:36 توسط مهدی عزیزی |
نازنینا حجاب ها در هم آمیخته اند روز ها در شب فرو رفته اند دروغ را از راست تمایزی نیست مهربا نا دستانم پر ز خالیست اشک ز دید گانم جاریست محبوبا مرا گذاشته اند تنها در این وادی ای اجل ، مرا با تو کاری نیست که دشنه غم خود کاریست . . . نقطه سر خط + نوشته شده در پنجشنبه 1387/06/21 0:20 توسط مهدی عزیزی |
این شعرنیست این گلایه نیست این درد است انتظار بیهوده است جوهره هرچیز تغیر نا یافتنی است از بید انتظار شکوفه سیب نیست شکوفه ها زیباست انتظار خیال اندود است وخیال وهم آور است خوشه های انگور مقدس اند پاک ما این گونه ایم بی رحم نا پاک ازشاخه های خشک توقع جوانه نیست ریشه ها پوسیده است موریانه ها زنده اند نفرین به آنها که ریشه هایمان را می سوزانند نفرین!!! . . نقطه سر خط + نوشته شده در شنبه 1387/04/29 14:15 توسط مهدی عزیزی |
ای سرزمینم ای مادرم ای وطنم دلتنگ دلتنگی هایتم تشنه مهر مادری یتم می دانم که از داغ فرزندانت جگرت سوخته است. می دانم که روحت از غَمِ ،غم های فرزندانت مغموم است. می دانم که تنپوش تنت از گریه سرخ فرزندانت سیاه گشته است. من نیز خسته از این همه نا مردمی هایم من نیز همچو تو زخم خورده خنجر نا سازگاری های روزگارم اگر تو زخم خورده فرزند زادگان اهریمنی من چه گویم که دوست دشمن است ،شکایت کجا بَرَم. + نوشته شده در سه شنبه 1387/02/17 14:23 توسط مهدی عزیزی |
|
| ||||||
